zondag 21 januari 2018

Anthropocene. Peter Oren

Ik was zeker niet direct overtuigd van Anthropocene van Peter Oren, maar weet eigenlijk niet precies wat me bij eerste beluistering in de weg zat.
 
Het tweede album van de singer-songwriter uit Bloomington, Indiana, valt op door vaak ingetogen en altijd zeer stemmige klanken en door een bijzondere stem. Het is een stem waar ik flink aan moest wennen, waarschijnlijk omdat hij anders klinkt dan de meeste andere stemmen in het genre.
 
Het is ook een stem die het oor streelt wanneer je er eenmaal aan gewend bent; iets dat ik in het verleden ook heb gehad met de stemmen van onder andere Tindersticks zanger Stuart Staples en Bill Callahan (aka Smog), waarbij Peter Oren af en toe in de buurt zit.
 
De Amerikaan maakt op zijn tweede plaat muziek met vooral invloeden uit de country, blues en folk, maar Anthropocene is geen dertien in een dozijn rootsplaat, al is niet makkelijk uit te leggen waarom dit zo is.
 
De songs van Peter Oren zijn voornamelijk akoestisch en ingetogen en zijn gebouwd op een basis van akoestische en elektrische gitaren en de al genoemde stem van Peter Oren. Toch is Anthropocene geen hele sobere singer-songwriter plaat.
 
Producer Ken Coomer, ook bekend als de eerste drummer van Wilco, heeft de akoestische gitaren van Peter Oren aangevuld met hier en daar een pedal steel, een elektrische gitaar, een piano en een viool en heeft verder op subtiele wijze synths en een ritmesectie toegevoegd aan het bijzondere geluid op de plaat. Hij heeft vervolgens de stem van Peter Oren wat naar de achtergrond gemixt en zo nu en dan voorzien van wat galm, wat de muziek op Anthropocene een ruimtelijk effect geeft.
 
In muzikaal opzicht klinkt het allemaal sober, maar ook prachtig. De akoestische gitaar van Peter Oren zorgt voor een warme basis, terwijl het elektrische gitaarspel en de prachtige pedal steel bijdragen van Laur Joamets (Sturgill Simpson) en Sam Wilson en hier en daar een vrouwenstem bijzonder mooie en trefzekere accenten toevoegen aan het geluid op de plaat. Het is een geluid dat op fraaie wijze verder wordt aangevuld met de genoemde andere instrumenten en uiteindelijk een wat donkere ondertoon heeft. Het is ook een geluid vol dynamiek, want Peter Oren is misschien niet bang voor bijna verstilde klanken, maar schuwt ook de stevigere uithalen op de elektrische gitaar niet.
 
Het levert in combinatie met zijn stem muziek op die het uitstekend doet op donkere herst- en winteravonden, maar Anthropocene verdient ook aandacht wanneer de zon nog op is. Ik moest op een of andere manier erg wennen aan deze plaat, maar inmiddels hoor ik alleen maar de schoonheid en de intensiteit van de indringende songs van Peter Oren en iedere keer als ik ze opnieuw hoor zijn ze nog wat mooier. Bijzondere plaat dus.

Erwin Zijleman

Je kunt Anthropocene hier beluisteren en kopen:

https://peteroren.bandcamp.com/album/anthropocene

zaterdag 20 januari 2018

Luit en duidelijk: Stathis Skandalidis Plays Gilbert Isbin


Iedere keer dat ik deze cd draai is het een verrassing wat ik er nú weer in hoor. Ja, luit. Dat is duidelijk! Werkelijk fenomenaal hoe lichtvoetig en transparant deze Griek, Stathis Skandalidis, de luit bestiert. Hoe hij de vele tempowisselingen in deze muziek speels volgt. Hoe hij de snelle loopjes uit de luie luit tovert. Slechts af en toe hoor je dat de luit het net niet bijbeent. Razend knap en wondermooi.

Ik heb begrepen van componisten dat het soms moeilijk is hun werk over te leveren aan uitvoerende musici, die hun werk wellicht niet helemaal begrijpen of bij gebrek aan virtuositeit onvoldoende recht doen. Maar omgekeerd vergt het van een componist heel veel moed om een werk in handen te geven van een virtuoos als Skandalidis. De transparantie van deze gracieuze Griek is namelijk genadeloos. Iedere onvolkomenheid in de compositie zou onmiddellijk ontmaskerd worden. En Isbin speelt zelf ook niet onverdienstelijk gitaar en luit, heb ik begrepen. dus…

Maar hij heeft het aangedurfd, Isbin. Volkomen terecht en met wat een schitterend resultaat!
Gilbert Isbin is een Vlaamse componist, gitarist en luitspeler. In zijn muziek combineert hij allerlei muziekstijlen. Ik hoor barok, middeleeuws, flamenco, hedendaags, neoklassiek, jazz, pop, volksmuziek. En de volgende keer dat ik de cd opzet hoor ik waarschijnlijk weer wat nieuws. Het grappige is dat je bij veel van de nummers kunt kiezen hoe je ze wilt beluisteren. Beluister je het als een rock & roll-nummer en dan hoor je rock & roll met wat verrassende middeleeuwse melodielijnen, jazz-tempowisselingen en barok-fraseringen. Maar beluister je hetzelfde stuk als een volkslied, dan hoor je een volkslied met verrassende wendingen en stijlkenmerken. Enzovoort enzovoort. 

Deze muziek blijft mij iedere keer weer boeien. Ik vind het trouwens wel veel concentratie vergen om er goed naar te luisteren. Het is beslist geen achtergrondmuziek. Maar ja, kan ik de heren een nog groter compliment maken dan dat? Ik vind het in ieder geval een ontdekking! Enneh, oh ja, prachtig opgenomen!

.No

Je kunt hier kijken en luisteren naar een live opname van een liedje van de cd:
In dit geval gaat het om een bewerking van een oud Vlaams volksliedje.

vrijdag 19 januari 2018

Cut The Wire. Tim Knol

What a nice surprise, this new record by Tim Knol. The level of pop is so exquisite it is near impossible to resist.

From the get go of his career Tim Knol was on the radio and tv without that leading to a massive breakthrough in the form of hits. He played every festival for two years in a row. Which seems the 10s normal for artist in the more serious segment of music. I have seen him play twice, but somehow his music never totally convinced me. Too much of trying to be someone else? Perhaps. His third album totally passed me by, as it seems to have been the case for more people. The The Miseries album came totally out of the blue for me. An album so different from all that went before, including a near earsplitting show in Leiden. After that silence. Tim was noted as having become a photographer and traveller.

Come 2018 and a new album in which all seems to come together. His singer-songwriter characteristics blend with the pop part of the The Miseries pop-punk. Tim Knol has no fear to use the most, blatantly obvious choices of notes and chords, including a na na na part to get to the most beautiful result. In that he comes close to the music of Douwe Bob and his former band companion Duyf, now playing with Douwe Bob. Comes close, I write, as Tim Knol is not copying here. This is his own distinct voice and signature, leading to his best album to date. Reading the bio accompanying Cut The Wire shows there is no animosity between the two. Douwe Bob joined the recording process for two days, as did Tangerine (his once support act). Anne Soldaat is, as ever, present as side kick and producer.

Promo photo by Renate Beense
In the music elements of country are infused into the songs via guitar licks and even a pedal steel guitar. Pop shines through the vocals, the acoustic guitar and vintage (sounding) keyboards. Some songs hold The Beatles or The Kinks like vocal melodies, others delve into singer-songswriters of old and Americana from the U.S. The influences on this album range from far and wide.

I'm going to focus on 'Going Places'. A song that has it all as far as I'm concerned. A great pop feel melody, some light behind the shade and a blistering guitar solo, distorted, fierce and fiery. Upsetting the whole apple cart of Cut The Wire. A 30 second plus intro. This is Tim Knol having come of age and showing us who he is and where he stands in life. The pop feel 'Going Places' is of the same quality Maggie Brown plays on its last album 'Another Place'. Knol lets us hear what he wants us to hear, released of all pre-conditions and expectations of others and, yes, that may well be the outcome of the freedoms The Miseries allowed him. Chapeau, Mr. Knol for this song.

In all Cut The Wire is an album that presents a few sounds and textures. Different sides from Tim Knol show through, including a darker, perhaps more doubting one. Like in a song called 'Kickin'', sung with a deeper voice. This is offset by the more poppy and 60s sound of 'Listen Love'. In short there definitely is something for more people in Cut The Wire than in his previous solo recordings that were more one-sided. Whether that is a good thing for Knol's career remains to be seen. In my opinion it is. Change allows for longevity and growth in a career. Cut The Wire is abundant proof of that.

Wo.

donderdag 18 januari 2018

Lost In Light. Sumie

Lost In Light van de Zweedse singer-songwriter Sumie roept vooralsnog gemengde reacties op, waarbij vooral de uitersten goed zijn vertegenwoordigd.
 
De een vindt de tweede plaat van het alter ego van Sandra Sumie Nagano (zus van Yukimi Nagano van Little Dragon) van een bijna onwerkelijke schoonheid en intimiteit, de ander vindt de plaat ondraaglijk saai en totaal kleurloos.
 
Lost In Light is mijn tweede kennismaking met de muziek van de Zweedse singer-songwriter met deels Japanse roots, want precies vier jaar geleden was ik al erg enthousiast over haar titelloze debuut, dat de muziekliefhebber overigens ook al in twee kampen verdeelde. (Lees hier Erwins recensie van 'Sumie': https://wonomagazine.blogspot.nl/2014/01/sumie-sumie.html?m=0)
 
Laat ik er niet langer omheen draaien. Ik vind ook Lost In Light weer wonderschoon.
 
Ook op haar tweede plaat kiest Sumie voor uiterst ingetogen songs vol echo’s uit het verleden. De Zweedse singer-songwriter raakt nog altijd aan de pastorale Amerikaanse en Britse folkies uit de jaren 60 (Linda Perhacs, Vashti Bunyan, Karen Dalton en noem ze maar op), maar schuurt ook stiekem tegen de muziek van het door mij bewonderde Mazzy Star aan en raakt heel af en toe ook aan een Portishead (maar dan wel een totaal gestripte versie van Portishead).
 
De songs van Sumie worden gedomineerd door haar prachtige stem, die een brug slaat tussen de folkies en psychedelische folkies uit het verleden en de zwoele en zweverige zangeressen uit het heden (onder wie uiteraard Mazzy Star’s Hope Sandoval en Portishead's Beth Gibbons).
 
De mooie, indringende en vaak wat pastoraal aandoende zang wordt net als op het debuut spaarzaam begeleid. De akoestische gitaar vormt hierbij de basis, maar laat je niet misleiden door de op het eerste gehoor uiterst sobere klanken op de tweede plaat van Sumie.
 
Op haar debuut wist de singer-songwriter uit Gothenburg pianist Dustin O’Halloran en muzikant en componist Nils Frahm te strikken voor bijzonder fraaie accenten en dit keer geven niemand minder dan Peter Broderick en een aantal Zweedse muzikanten de songs van Sumie veel meer glans dan je bij oppervlakkige beluistering zult horen en betovert de muziek van Sumie ook met strijkers, piano en hele mooie gitaarklanken.
 
Het gekke is dat ik Lost In Light na een aantal keren horen helemaal geen hele sobere plaat meer vind. De songs van Sumie zitten vol wonderschone details en worden gedomineerd door ingehouden en onderhuidse spanning.
 
De stem van Sumie klinkt op het eerste gehoor misschien wat vlak en plechtig, maar hoe vaker ik naar de muziek van de Zweedse singer-songwriter luister, hoe mooier en gevoeliger ik haar stem vind en hoe meer impact haar muziek heeft.
 
Het debuut van Sumie sneeuwde vier jaar geleden wat onder door een onhandig getimede release in december. Het vorige maand verschenen Lost In Light moest concurreren met stapels andere releases en komt hierdoor nog maar weinig aan de oppervlakte. Het is doodzonde, want ook de tweede plaat van Sumie is er een die bij voldoende aandacht naar grote hoogten kan stijgen en heel wat kleine of vroege uurtjes op bijzonder fraaie wijze kan inkleuren. Hele mooie en bijzondere plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt het album hier beluisteren en kopen:

https://sumie.bandcamp.com/album/lost-in-light

woensdag 17 januari 2018

Simple Life. M-Jo

What am I looking at?, I wondered to myself when I looked at the cover of Simple Life for the first time. Charles Bronson as a young man in a rare colour photograph, while he was practising for a just as rare role as a Viking/Mongol drummer? Something like that.

My thoughts on the cover all disappeared like clouds from the sky after the rain when the sun breaks through announcing a warm summer day once I started to listen to the EP M-JO sent me. A nice piece of indie rock with fuzzy distorted guitars with a clean drum mixed in the middle. Layers of guitars fly in and out over and under the basis of bass and drum.

The fuzz gives the music a hint of psychedelia, the basis is a strong sense of rock with indie rock in the details. From the 60s to the 10s. Six decades of rock can be found on Simple Life. The EP does not let itself get caught in a small corner. It branches out in sound and approach, making it much more divers than I would have thought on the basis of the first two songs. For me it is the right approach. I got caught by the more up tempo rocksongs and hooked by the ballads on psych later on. In the last song the circle is completed with fuzzed guitars.

M-JO is Mark de Jonge from Amsterdam on guitar and vocals. He's assisted by Marcus Bruystens (Claw Boys Claw) on drums, Annelies Jonkers (Jonkers & Merlot) vocals, keyboards and tambourine and Auck Boersma (previously of Melanocaster, Seewolf) on bass.

The EP opens with the title song. An enormously poppy opening on keyboards giving 'Simple Life' an 80s feel, that is taken away by the spacy guitars. The singing has a 60s feel to it, like the greatest underground bands from this country. The Outsiders, that sort of thing. So far from virtuoso but in your face and direct. The effect is catchy to say the least. This feeling is heightened by the second song, 'Your Call'. The pop is thrown overboard for a rock approach with loads of guitars all over the place. If I get to pick a favourite of Simple Life this would be it. I love the sound of the bass, of the guitars and the melody is elementary, yet effective. The Kinks of old with distorted guitars.

That band returns to mind when I'm listening to 'The Weekend'. Being a fan for life, it isn't hard to come up with these comparisons, yet they are correct. The influence is 100% in the melody and way of singing. That other influences come in when the solo arrives is just nice.

'Let Her Go' is an acoustic guitar strummer. For a while I'm kept under the impression that it will remain that way, until the band kicks in, with a keyboard in the lead role. Something resembling a mellotron or a real one. The sound is just great. Mark de Jonge's voice reaches for its breaking point, not afraid to sound vulnerable and show another side of the vocalist.

The EP closes with the more comically sounding 'We're Just Looking For A Bar'. Like an outtake from any famous 60s band it rocks out. The members of M-JO are having fun together and sharing some of it with us. It rocks and isn't half bad.

Summing up, Simple Life is a nice introduction to the music of M-JO. Although certainly no barns were stormed, Simple Life contains a nice collection of rock songs that have a feel for the right melodies and can be tough as well as modest and tender. Another nice band to follow.

Wo.

You can listen to Simple Life and buy it when you like it here:

https://m-jo.bandcamp.com/album/simple-life